A promise is a promise, no matter how hard it is to keep.
'Je moet dansen op mijn graf' gaat over de ingewikkelde relatie die Hal en Barry delen, en over de mentale en fysieke (migraine) problemen die Hal ontwikkelt na Barry's dood. En over de absurde belofte die de twee vrienden maken, nl. dat wanneer een van hen sterft, de ander op zijn graf zal dansen. Het is een opeenvolging van Henry (alias Hal) zijn herinneringen en gevoelens.
Het boek is zeer psychologisch, je zou zelfs kunnen zeggen melancholisch. Dit komt doordat Hal rouwt om de dood van zijn vriend. Het is zo geschreven dat je alles beleeft door de ogen van Hendrik Robinson. En hoewel ik zeer graag lees, viel AidanChambers boek bij mij niet in de smaak. Dat lag, volgens mij, niet alleen aan de verhaallijn, die in mijn ogen te lang bleef hangen, maar ook aan de manier van schrijven. Tot op het einde weten we eigenlijk niets, en aangezien ik graag alles weet, werkte dat serieus op mijn systeem.
Overigens is het zeer duidelijk dat Barry & Hal een homoseksuele of biseksuele voorkeur hebben, maar dit wordt nooit expliciet vermeld.
Ik werd geraakt door de manier dat Barry Henry dumpt, het rouwgedrag van Hal, en de vriendschap van Kari. Maar echt indrukwekkend vond ik het boek niet. Er is nauwelijks iets van actie te bespeuren, en het is te melancholisch. Het las ook niet vlot.
Ik zou zeker niet aanraden het boek te lezen. Beveel je iets aan als je het zelf niet graag gelezen hebt? Ik zeker niet. Tenzij het een boek is dat iemand kan interesseren, maar ik kan me niet inbeelden dat iemand dit boek zou kunnen interesseren...
Mijn mening in het kort samengevat:
- Dit is zeker niet het genre van boek dat ik graag lees, of spontaan zou lezen
- het verhaal is te melancholisch
- te saaie en te traag vorderende verhaallijn
Charlotte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten