LEESDAGBOEK 2 (Je moet dansen op mijn graf van Aidan Chambers)

A promise is a promise, no matter how hard it is to keep.

'Je moet dansen op mijn graf' gaat over de ingewikkelde relatie die Hal en Barry delen, en over de mentale en fysieke (migraine) problemen die Hal ontwikkelt na Barry's dood. En over de absurde belofte die de twee vrienden maken, nl. dat wanneer een van hen sterft, de ander op zijn graf zal dansen. Het is een opeenvolging van Henry (alias Hal) zijn herinneringen en gevoelens.

Het boek is zeer psychologisch, je zou zelfs kunnen zeggen melancholisch. Dit komt doordat Hal rouwt om de dood van zijn vriend. Het is zo geschreven dat je alles beleeft door de ogen van Hendrik Robinson. En hoewel ik zeer graag lees, viel AidanChambers boek bij mij niet in de smaak. Dat lag, volgens mij, niet alleen aan de verhaallijn, die in mijn ogen te lang bleef hangen, maar ook aan de manier van schrijven. Tot op het einde weten we eigenlijk niets, en aangezien ik graag alles weet, werkte dat serieus op mijn systeem.

Overigens is het zeer duidelijk dat Barry & Hal een homoseksuele of biseksuele voorkeur hebben, maar dit wordt nooit expliciet vermeld.

Ik werd geraakt door de manier dat Barry Henry dumpt, het rouwgedrag van Hal, en de vriendschap van Kari. Maar echt indrukwekkend vond ik het boek niet. Er is nauwelijks iets van actie te bespeuren, en het is te melancholisch. Het las ook niet vlot.

Ik zou zeker niet aanraden het boek te lezen. Beveel je iets aan als je het zelf niet graag gelezen hebt? Ik zeker niet. Tenzij het een boek is dat iemand kan interesseren, maar ik kan me niet inbeelden dat iemand dit boek zou kunnen interesseren...

Mijn mening in het kort samengevat:

• Dit is zeker niet het genre van boek dat ik graag lees, of spontaan zou lezen
• het verhaal is te melancholisch
• te saaie en te traag vorderende verhaallijn

Charlotte

LEESDAGBOEK 1 (Slecht van Jan Simoens)

Ik vond het boek een zeer vlot, gemakkelijk boek. Ik heb het uitgelezen op een avondje tijd maar merkte niet hoe snel de tijd vooruit ging.
"Slecht" gaat over een jongen die op een politiekantoor in een verhoorlokaal zit want hij heeft zijn vriendin gewurgd en haar haar afgeknipt. Als er eindelijk een agent komt om hem te ondervragen, wilt hij naar zijn moeder bellen. Maar zij wil hem niet komen halen, hem niet meer helpen.

Mijn favoriete passage in dit boek bevindt zich op pagina 68. "Als ik ziek ben, dan is mijn moeder de koningin van de suppositoire , de zetpil, echt waar! ... Wie anders dan je moeder is er op zo'n moment in staat om zo'n gladde wassen kanonskogel in je reet te floepen? Ach. Moeders."
Dit stuk zette mij aan het denken. Zijn moeders hier echt toe bereid? Ja, ik denk het wel. Mijn moeder zou het doen voor mij. Maar zou eender welke moeder het doen? Behoort dit tot een van de dingen waar moeders niet over moeten nadenken? Is dit zoiets wat ze gewoon doen?

Het verhaal is zo knap geschreven, de details worden zo perfect omschreven zodat je voelt wat Nathan voelt, ziet wat hij ziet, kortom je kunt je perfect inleven in zijn situatie. Terwijl je leest voel je echt de energie die Nathan uitstraalt.

Ik zat echt in met Nathan, hij voelt zoveel woede tegenover Elke omdat ze hem heeft laten vallen voor Raf. Maar hij is ook woedend op Raf want hij heeft zijn vriendin afgepakt en hem op de kermis in elkaar geslagen. Naar mijn mening heeft hij wel over gereageerd. Het is niet echt aardig om met iemand af te spreken en haar haar af te knippen om het vervolgens in haar mond te proppen. Door dit voorval probeerde Elke zelfmoord te plegen, maar hij vindt haar hierdoor alleen een trut. Dit is toch niet normaal? Mag een jongen een meisje zomaar de haren afknippen, haar proberen te verstikken? Is dat normaal in onze moderne maatschappij???